Nuff Said Rock Box

De 'Nuff Said Rock Box

Tijdens het meest recente diner dat ik met Simon, Frank en Rene had, kwam het gesprek op het feit dat Simon begonnen was zijn "comic kamer" op te ruimen. En tijdens dat opruimen was hij een juweeltje tegengekomen. Nee, geen diamanten of goud, maar de Nuff Said Rock Box! "De wat..??", zullen velen van jullie nu denken. Dat vergt dus even wat uitleg. Na onze vakantie in 1993 aan de Verenigde Staten (verslag op het blog te lezen in de tijdslijn onder 1993), hadden we zoveel informatie gekregen van de comic uitgeverijen waar we op bezoek waren geweest, dat we dat graag wilden delen met onze mede comic fans in Nederland. Dat leidde ertoe dat we een magazine gingen maken, en omdat we allemaal echte "Marvel Zombies" waren, gaven we het de naam 'Nuff Said, naar een bekende uitspraak van de oprichter Stan Lee. Ik kan nog een heel verhaal vertellen over de 'Nuff Said, en ik denk dat ik dat binnenkort nog wel een keer ga doen, maar een van de afgeleide was dat de redactie (Rene, Frank, Simon en ik) naast de voorliefde voor comics ook een gelijke muzieksmaak hadden. En dat we vonden dat er toch zelden goede verzamel CD's verschenen.

Dat betekende dat we daar zelf iets aan moesten doen. Begin 2000 startte ik daarom een soort kettingbrief onder de redactie, wat betekende dat ieder om de beurt een nummer toe moest voegen, met als enige spelregel dat je een artiest maar 1 keer op mocht voeren. Dat zorgde natuurlijk voor onmogelijke keuzes en discussies ("mag AC/DC er dan op een keer met Bon Scott en een keer met Brian Johnson" of "hoe kies je het beste nummer van Guns n Roses...."). Maar het was erg leuk om te doen, want het werd ook een sport om de anderen af te troeven. Uiteindelijk werd het een Rock Box van zes CDs, waarbij je goed de tijdgeest waar kunt nemen waarin de box gemaakt werd (wie kent er nu bijvoorbeeld nog Asphalt Ballet, Great Sin of CIV). Maar wat in ieder geval niet veranderd is: het blijft allemaal klasse muziek, die grotendeels de tand des tijds zeker doorstaan heeft.

Zo door mijmerend over "the good old days", in restaurant Gandhi in Haarlem, kreeg gelijk een project gestalte in mijn hoofd. Hoeveel van deze platen zouden uiteindelijk nu te horen zijn op Spotify? Daar staat zoveel op, dat moest toch een flink aantal zijn. Dus nadat Simon mij dit weekend de playlist doorstuurde gelijk de proef op de som genomen. Van de eerste CD die 18 nummers bevatte, waren er uiteindelijk 17 beschikbaar (alleen "Foul Taste of Freedom"  van Propain kwam ik nergens tegen). CD1 is daarom nu ook in een playlist op Spotify te beluisteren. Wil je eens luisteren wat 12 jaar geleden zo ongeveer mijn muzikale fruitmand bevatte, dan kun je nu hier klikken om te luisteren naar onder andere AC/DC, Ramones, Live, Kiss, Rage against the Machine en The Black Crowes. Streven is om deze week ook de playlists van de andere vijf cd's klaar te hebben en voor de liefhebbers zal ik die dan ook hier posten. Ikzelf heb er alweer enorm van genoten. In ieder geval al omdat ik lekker in de tuin met een koptelefoon op CD1 heb mogen beluistern (erg relaxed) en zeker ook omdat er alweer heel mooie verhalen van vroeger naar boven kwamen. Ik weet zeker dat ik er nog wel een paar met jullie zal delen (onder andere het eerste optreden van rage against the machine in Nederland). Hope you enjoy!!!!

Gandhi

Het was weer gezellig!

Het begint een gewoonte te worden: diners met mijn maatjes Rene, Frank en Simon beginnen met het zoeken van een passende Groupon aanbieding. Voor februari hadden we onze zinnen gezet op een bezoek aan tapas restaurant Jottum in de Jordaan, maar om een onverklaarbare reden hadden die de aanbieding een paar maanden verschoven. Geen nood, we hadden nog een bonnetje klaar liggen, namelijk voor een diner bij Gandhi in Haarlem. Voor mij een bekende plek, want iedere zondag als Daan naar Aikido is en ik van een ontbijtje bij Het Hofje Zonder Zorgen ga genieten, loop ik langs deze plek op het Houtplein. Een week van tevoren had ik gereserveerd, en aanschuiven om half acht bleek geen probleem te zijn. Dus nadat ik de andere heren om zeven uur bij Rene had opgehaald (helaas wel ondertussen met een flinke verkoudheid onder de leden), reden we lekker snel naar Haarlem, waar we in de Parkeergarage Houtplein de auto neer konden zetten. Overigens bleek daar parkeren niet te duur, voor de hele avond mocht ik aan het eind maar liefst 2,50 Euro betalen.

Chicken Saahr

Strak om 19.30 stapten we bij Gandhi naar binnen. Wat opviel: het was erg klein, het rook er erg lekker en het was er erg druk. Zo druk zelfs, dat alle tafeltjes bezet waren. De eigenaar kwam naar ons toe om te vragen of we gereserveerd hadden. Dat hadden we, we zagen onze naam op de lijst staan en toen ik hem vroeg hoe lang het nog gin duren voor er een tafel vrij kwam begon hij met zijn hoofd te draaien en vertelde ons dat het vijf minuten ging duren. Bij mij gingen alle alarmbellen af, want dit gedrag ken ik te goed van andere connecties die ik met India heb en dan is dit geen goed teken, want het betekent meestal dat het niet gaat lukken, maar dat men het niet durft te zeggen. Dat klopte ook nu weer, want om 20.05 konden we eindelijk aan tafel. En om 20.30 dacht iemand dat het wel een goed idee zou zijn om ons wat te drinken in te schenken. Dat bleek ook geen sinecure, want in de bediening liepen alleen de eigenaar en zijn vrouw, waarbij bleek dat mevrouw nagenoeg geen Nederlands sprak en de eigenaar het net verstond maar zelf nie tte verstaan was. De zaak is er trots op dat men al in 1985 geopend is, dus eigenlijk mag je natuurlijk niet verwachten dat men 27 jaar later enigszins fatsoenlijk de taal spreekt :-). 

De hoofdgerechten, Chicken Chilli is erg goed!!

Het restaurant bleek niet opgewassen tegen de drukte die er was. Bijna drie kwartier nadat we aan tafel gingen werd pas de bestelling opgenomen, en toen we meer wilden bestellen dan de Groupon dekte, was dat een flinke uitdaging om duidelijk te maken dat we best bij wilde betalen. Om ongeveer half tien werd het eerste voorgerecht, de soep, geserveerd. Daarna voltrok zich eigenlijk iedere keer hetzelfde ritueel. Het eten is zonder meer erg goed te noemen, met name het hoofdgerecht dat ik had, Chicken Chilli was verrukkelijk, lekker pittig, maar niet zo dat je tong wegbrandde. Het enige wat een beetje tegenviel, maar dat wist ik van tevoren, was het dessert, want daar hebben de Indiërs niet zo een cultuur in. Maar het andere deel van het ritueel was dat het iedere keer heel erg lang duurde tussen de gangen, voordat het volgende gerecht op tafel kwam. Wat uiteindelijk betekende dat we om 23.30 de koffie geserveerd kregen, een half uur nadat het restaurant eigenlijk al gesloten wilde zijn :-). In hun voordeel: men deed daar niet moeilijk over en voor ons was het ook niet zo een probleem, want wij hadden zoals gewoonlijk weer de grootste lol aan tafel. En met de Groupon in ons zak plus nog een gerecht of 15 bijbesteld, rekende we uiteindelijk nog 100 Euro additioneel af. Dat kun je alleen maar een koopje noemen!

Mijn advies: Gandhi is zeker een bezoekje waard. Erg goed eten voor een zeer acceptabele prijs. Ik denk dat als het minder druk is, de bediening ook wat beter gaat. Maar voor de zekerheid: alleen er heen gaan als je geen haast hebt en je aan de vaart van de bediening over kunt geven. Het helpt als je dan een paar keer in India zelf bent geweest, want als je dan Gandhi met het origineel vergelijkt, gaat het opeens bijna in een westers tempo :-).