Terug naar rosa dei venti

Blijven mooie plaatjes!!

We waren in ieder geval op tijd om de boot weer terug naar het vaste land te nemen. Met veel plezier namen we afscheid van Isola(tie) Maggiore en uiteindelijk ook het Trasimenomeer. Ik kan niet anders zeggen dan dat, ondanks dat we best weer flink gelachen hebben, dit echt geen aanradertje is. Ik vond het van redelijk tot echt het slechtste wat ik de afgelopen vakanties tegen ben gekomen. Dus deze keer geen goed advies van “100% Toscane”. Nou ja, het is de eerste keer dat ze ons teleurgesteld hebben, dus we zullen het ze vergeven. Terug op de parkeerplaats moesten we eerst even vijf minuten de auto’s koelen (leve airconditioning), want het stuur was te heet om vast te houden! Toen dat geregeld was, reden we in een half uur weer terug. Omdat we natuurlijk dan wel een goed diner wilde gebruiken, ging ik even in conclaaf met Barbra. Na wat rondbellen (er bleken nogal wat restaurant dicht te zijn), gaf ze mij een aanbeveling voor Antica Pieva, op ongeveer twintig minuten van Rosa dei Venti vandaan. De verhalen klonken goed, dus maakten we een reservering voor half acht.

All Antico Orologie

Echt te smerig voor woorden, hoe durf je het te serveren!!!

Ik heb eraan getwijfeld om deze post te schrijven, want ieder woord s er eigenlijk teveel, waar ik vind het mijn plicht om de mensheid te waarschuwen!! We passeerden vele eetgelegenheden, maar geen sprak er echt aan. Aangezien de tijd wat begon te dringen, kozen we uiteindelijk voor All Antico Orologie. Bij binnenkomst had ik er al een slecht gevoel bij, want de gastvrijheid was ver te zoeken en als alle meubilair van formica is, dan heb ik zo mijn bedenkingen. Maar er stond pizza op het menu, en dat was bij de andere eethuizen niet het geval. Bij het bestellen bleek echter dat er vandaag geen pizza gemaakt kon worden. Potverdomme, daarom zaten we hier juist. Omdat iedereen wel een unheimisch gevoel had, besloten we allemaal maar een gerecht te nemen, want de boot moesten we halen. Ik had gnocci met een kaassaus besteld en kreeg als eerste geserveerd. 

Het was simpelweg verschrikkelijk. Het bord zag eruit alsof iemand zijn maaginhoud van de avond ervoor in het bord gekieperd had. Echt walgelijk om te zien, ik probeerde twee gnocci die overigens rechtstreeks uit de diepvries waren gekomen en nog koud van binnen waren, maar dat was echt niet naar binnen te werken. Ondertussen werden de gerechten met grote tussen pauzes uitgeserveerd, zodat niemand gelijk zijn eten kreeg, terwijl Ans haar eten zelfs nooit kreeg. Om kwart voor twee was ik er helemaal klaar mee en riep iedereen op om gewoon weg te lopen. Ik ging in gesprek met de enige persoon die nog enigszins Engels sprak en de bazin van de tent en gaf aan dat ik niet voor een aantal gerechten wenste te betalen. Na enige discussie gingen ze ook van de rekening af, waarna er tussen serveerster en bazin een heftige ruzie losbarste in het Italiaans (zoals overigens alleen Italianen dat kunnen, veel emotie, veel stemverheffing en veel handgebaren), wat erin resulteerde dat de bijzonder chagerijnige serveerster kwaad wegliep en in het volgende vertrek met stoelen begon te gooien! Waarschijnlijk was dit niet de eerste keer dat zoiets gebeurde. Mijdt deze plek als de builenpest!!!

Isola Maggiore

Het spannendste aan het eiland....

De aankomst op Isola Maggiore liet zien dat we niet heel veel van het eiland hoefde te verwachten. Bij de haven stonden een paar kraampjes, maar toen ik een gidsje wilde kopen om iets over het eiland te weten te komen (nog eens vier Euro ook), was er geen verkoper in velden of wegen te bekennen. Ook het naastgelegen standje had geen idee wie eigenlijk daar zou meen staan of waar die persoon kon wezen, dus kreeg ik het advies om gewoon maar een gidsje te pakken. dat ging mij nu weer net even te ver, dus liep ik een stuk verder naar de plaatselijke VVV, die ook niet van enthousiasme overliep. We kochten daar een kaart met daarop de wandelroutes, maar de eerste stop bleek een kasteel te zijn, maar voor de tweede keer deze vakantie bleek die gesloten te zijn. Daarna liepen we omhoog naar de plaatselijke kerk, wat best nog een klim was. Een euro entree om deze kleine kapel te bezichtigen, maar die hadden we deze keer beter aan een kop koffie in de haven kunnen besteden (voor liefhebbers van redelijk morbide schilderingen is deze kerk overigens wel een aanrader). Daarna namen we de toeristische route naar de andere kant van het eiland, waar we langs een molen zouden komen. Dat bleek een leugen te zijn, alleen het fundament van de molen (de stenen waar het op gebouwd was) stond er nog plus een tekening hoe de molen er ooit uitgezien had, meer was er niet. Nou, als dat het hoogtepunt moet zijn, dan ben je laag gezonken. De wandeling zelf was wel aardig, met een maar mooie uitzichten over het meer, maar daar bleef het verder ook wel bij. We deden een steile afdaling terug richting de haven. Inmiddels was het half een geworden en om twee uur ging de boot terug en die wilden we zeker niet missen! Dus zochten we een restaurant om van de lunch te kunnen gaan genieten. Maar dat genieten bleek uiteindelijk een woord dat het restaurant waar we die middag terecht kwamen niet te kennen....

Boottochtje

Op de boot: uitteindelijk het hoogtepunt van het bezoek

Na het ontbijtje liepen we rustig naar de boot, die keurig op tijd aanmeerde en weer vertrok om 11.10 uur. De hele tocht duurde om precies te zijn een half uur, we zaten boven op het dek, omringd door veel vaste vrienden, namelijk Italiaanse muggen (wat een klote beesten zijn dat toch). Tijdens de toch deed ik twee constateringen: de eerste was dat er aan het begin van de kust en het strand heel veel slip, modder en allerlei andere troep in het water lag (daar wilde je niet zwemmen) en de tweede was dat ik nog zelden zo mooi helder groen water gezien had (cynisme is me niet vreemd in deze). Dat sprak al niet zo heel erg aan. Wat we trouwens ook bij nadere bestudering van het schema van de tijden van aankomst en vertrek van de boten zagen, was dat de lijndienst tussen de Isola Maggiore en Isola Polvese niet meer in dienst was. Als we dus naar het tweede eiland, met het standje, zouden willen, moesten we eerst naar Castiglione del Lago terug, dan 40 minuten rijden, dan wachten op de boot en dan een kwartier naar het eiland. Dat leek allemaal erg omslachtig, dus we bleken alle zwemspullen voor de kat zijn viool meegenomen te hebben.