De terugreis: niet zo best

O'Hare hadden we snel bereikt!

Het inklaren van de tassen ging bijzonder snel, met vijf minuten waren we hier mee klaar. Om een spreuk van Rene te hergebruiken: hier kan ik aan wennen :-). Daarna werd het allengs minder. De rij door de security check was lang, maar voornamelijk ook rommelig en ik heb niemand gezien die niet zonder fouillering  door mocht lopen. Daarna bleek dat na de security check er niets mee was, anders dan gates. Ja, een tentje waar je een krant en een flesje drinken kon kopen, maar that's it!! En voor de security was er ook al bijna niks: een tax free shop, ja echt 1, en een Lou Mitchells Express en een mc Donalds, c'est tout!! Dat verwacht je toch niet oor de luchthaven van de derde stad van de USA.  Gelukkig was het vliegtuig wel op tijd, dus hoefden we maar anderhalf uur te wachten. In het vliegtuig bleek dat we op een rij na helemala achterin zaten, en achter ons zat een man die kennelijk veel vloog en zijn mond er maar niet over wilde houden. Voeg daaraan toe dat er een dame voor me zat die vanaf de eerste minuut haar stoel stijl naar achteren zette en dat het eten deze keer echt waardeloos was (zeker dat van Ans die glutenvrij had besteld) en het was een niet zo lekker reis. Gelukkig gingen we erg snel en deden we er iets minder dan 7 uur over, voor mij nog voldoende tijd om een hele slechte Pirates of the Carribian 4 te kijken (niet doen!!!) en op aanraden van Rene X-Men: First Class, wat wonderwel een goede film bleek te zijn (in ieder geval voor de comic liefhebbers onder ons). Maar al met al was ik blij toen om 6.20 plaatselijke tijd de KLM machine de wieltjes aan de grond zette!

Rock and roll café

Na enige uren rust voor de vermoeide Volendammers gingen we naar de Village. Niemand had honger zodoende werd er een burger verorberd bij de McDonalds Hierna zagen wij een uniek gezicht in New York: terrasjes. De village zag er goed uit (vooral de dames)  en vol goede moed betraden wij het Rock and roll café. Hier bestelden wij een biertje, maar ja This is America dus een biertje bleek plusminus een halve liter te zijn. De avond werd opgevrolijkt door een cover band genaamd Wise guy. De 1e set was leuk met o.a. Aerosmith, Lynyrd Skynyrd en Rush. In de pauze kwam de band de kroeg in en we raakten in gesprek. Het waren aardige gozers eb samen met hen draaiden we de 2e set in elkaar die netjes gespeeld werd. Helaas vielen Frank zijn ogen dicht en had Dennis last van migraine zodat we met een taxi teruggingen naar het hotel. Simon wist echter nog wel twee drumstokken en 1 plectrum van de band los te peuteren.

De chauffeur was een praatgrage Algerijn die veel over Holland wist zodat we in no time terug waren. Simon viel in de taxi in slaap (watje). Terug in het hotel begon hij echter meteen met Amy, een werkeloze advocate, te ouwehoeren en konden we hem slechts met moeite naar boven krijgen.