Airbourne, met hindernissen

Later dan verwacht, maar de groep was uiteindelijk toch in Paradiso

Maandagavond was de eerste keer dat ik een les Italiaans moest laten schieten. Die avond kwam namelijk Airbourne in Paradiso optreden. Voor de heidenen onder ons: Airbourne is de jonge versie van AC/ DC. Ja, ze maken in principe op iedere CD 10 keer hetzelfde nummer, maar " why fix it if it ain't broken", zeg ik altijd maar. De laatste keer dat ik naar een concert ben geweest was alweer een tijdje geleden (Dropkick Murphys in de Heiniken Music Hall) en het was sowieso weer leuk om samen met Rene, Frank en Simon (en aanhanger Robert, een vriend van Rene) weer eens in Paradiso te vertoeven, waar ik warme herinneringen aan de heg voor de deur heb. Als start spraken we om 17.30 uur af in Suvarnaphum, om daar een Thaise maaltijd te gaan nuttigen. Echter, door het slechte weer, waren alleen Robert, Simon en ik er. Frank zou er binnen een kwartier zijn en Ren stond in de file uit Almere. Na 10 minuten bestelden we maar een eerste voorgerecht (een selectie van diverse Thaise lekkernijen). Na deze opgegeten hebben: nog steeds geen Frank en geen Rene. Frank was niet meet te bereiken en Rene stond nog, met zijn vrouwelijke collega in de auto, op dezelfde plek als een half uur geleden. Weer een kwartier wachten, en toen tijd voor het tweede voorgerecht (doe eens een rondje soep). Aan het eind van die gang, kwam Frank binnen en at het restje soep van Simon en bleek Rene al een kilometer opgeschoten te zijn. Bij het hoofdgerecht bestellen bleek Rene het niet meer te halen om mee te eten, maar ging hij naar huis, waar we hem na het diner ophaalden om daarna met rappe gang naar Paradio te reizen, waar we klokslag 8 uur binnen vielen!

Joel O'Keeffe bovenop de Marshall stack van Airbourne

Daar aangekomen konden we nog 30 seconden genieten van het voorprogramma, Enforcer, om te zien dat het aan alle stereotypen voldeed van een mid jaren tachtig heavy metal band, inclusief magere zanger met vet, lang blond haar en aan zwarte handschoen met " spikes"  erop die " death to all but metal"  riep. Jaja, dat zijn de teksten. Wat echt lachen was: 5 minuten na het einde van de set, kwamen de bandleden van Enforcer zelf weer op het toneel om hun spullen op te ruimen. Dan sta je echt aan " the bottom of the foodchain" in muziekland. Om me heen kijkend zag ik dat ik niet per definitie bij de oudere garde van bezoekers hoorde en dat was wel weer verkwikkend. Ik deed dan weer wel afbreuk aan mijn eigen imago door te zeggen dat ik wel hoopte dat Airbourne strak om half negen zou beginnen, want ja, morgen moest er natuurlijk weer gewoon gewerkt worden....Na het weghalen van het Enforcer doek, werd overigens duidelijk dat Airbourne serieuze plannen had. Toen het doek wegviel werd er namelijk een gigantische marshall stack zichtbaar, je hoefde niet gestudeerd te hebben om te kunnen weten dat daar een ongelofelijk wall of sound vandaan zou gaan komen! Uiteindelijk was Airbourne natuurlijk rock 'n' roll, dus om half negen werd er niet begonnen, maar heel veel later werd het niet, om 20.45 uur doofden de lichten in de zaal, gingen de spotlights heen en weer en ongeveer een minuut later, gierde het eerste nummer van Airbourne van die avond, " Raise the Flag!" als een raket door de zaal heen!

Klassieke pose bij een hardrock concert, ik kan het nog!

Het zou uiteindelijk een fantastisch concert worden. De mannen van Airbourne hebben ene gigantisch enthousiasme en dat straalt helemaal af op het publiek. Natuurlijk moet je niet teveel naar de teksten luisteren (of er in ieder geval niet teveel over nadenken, want je kunt ze zelf schrijven, als je de woorden rock n roll, drank, vrouwen en rock n roll een paar keer achter elkaar zet heb je waarschijnlijk elk willekeurig nummer) en verwacht niet dat je riffs van Clapton of Henrickx zult horen, want het zijn geen virtuozen, maar dat geeft ook niet, daar kom ik niet voor. Veel energie en plezier, herkenbare deuntjes, makkelijke meezinger en een mega hard volume, dat zijn de ingredienten voor een succesvol Airbourne concert. Gelukkig ging zanger/ gitarist Joel O'Keeffe lekker door met alle rock clichees uitmelken, dus we kregen op een gegeven moment een podium vol fans die daar aan het dansen waren, een gitaarsolo die eigenlijk nergens over ging, macho poses van de bandleden, handbangen a la Status Qua (helemaal synchroon), het op het balkon van Paradiso klimmen, op de nek van de security een rondje door de zaak heen gaan en het klimmen op de Marshall stacks op het podium het zat er allemaal in. en weet je wat: dat geeft ook helemaal niks, want voor deze groep is dat gewoon authentiek!! Het was jammer dat nummers als Overdrive en Armed & Dangerous niet gespeeld werden (twee van mijn favorieten van No Guts No Glory), maar er was zoveel lekkers te horen, dat dat niet uitmaakte. De eerste set werd natuurlijk afgesloten met het hitje " Too much, too young, too fast"  (ook bekend van de Les Mills programma's uit je plaatselijke sportschool), terwijl de twee toegiften afgesloten werden met de cult klassieker " Stand up for rock n roll", waarna Joel ons meegaf dat "as long as we live, as long as you live, rock n roll will never die"!! En zo is het maar net!!!

Uiteindelijk vertrokken we zo rond half elf uit Paradiso, na een geweldig concert en we kregen nog een cadeautje mee naar huis, namelijk een flinke piep in de oren. Maar ik weet een ding zeker: de volgende keer dat Airbourne weer in Amsterdam is, ben ik er bij!!!!

Artistieke vrijheid

En Randy, bedankt voor deze beeldige avatar, he!!

Ik ben nu sinds drie jaar programma manager van het Internet Portaal programma binnen Rabobank Groep ICT. Een geweldig programma, dat nog geweldiger gemaakt wordt door de mensen die erin werken. Een van de zaken mij altijd opvallen aan de mensen die in het programma werken is een grote liefde voor het vakgebied en een groot enthousiasme om resultaten neer te zetten. Maar de afgelopen tijd is er nog een andere grote invloed ingekomen, namelijk een verhoogde mate van creativiteit. Nu was die er altijd al geweest in het zoeken naar technische oplossingen, maar met het toetreden van Randy Daal aan ons team, hebben we er ook een echte artiest bijgekregen. Randy probeert de creativiteit die hij niet in zijn werk kwijt kan (en als je nagaat dat hij een front end expert is, die al leeft bij de creativiteit van zijn werk, dan kun je afleiden dat hij wel heeeeeel veel creatieve energie in zich moet hebben :-)) in het maken van avatars te steken. Dus op basis van enkele fysieke persoonskenmerken plus meer de kenmerken van iemand karakter cq liefhebberijen maakt Randy er een impressionistisch meesterwerkje van, war overigens qua uitstraling een erg hoog South Park gehalte heeft. Na enkele van zijn kunstwerken aanschouwd te hebben, kon ik er ook niet helemaal aan ontsnappen en kreeg ik dit meesterwerk opgestuurd. Ik ga er maar vanuit dat imitatie en persiflage de grootste vorm eerbetoon is, dus ik ben er blij mee, zeker met de geuzennaam Mr. Gadget :-). Maar een ding moet ik er toch wel bij zeggen: in het echt heb ik meer haar, dat is wel belangrijk om te weten :-)!!!

Na jaren zoeken....succes!!!

De oplossing voor het dagelijks scheren

Sinds mijn 15de moet ik me regelmatig scheren. Omdat mijn vader uit de klassieke school kwam, was dat keurig met een hoop scheerschuim en een scheermesje van Gilette. Dat ging tijden goed, namelijk toen ik nog weinig baardgroei had. Maar later werd het wat lastiger, want om goed glad te blijven moest ik eigenlijk dagelijks dit festijn herhalen. En daar bleek mijn huid lastig tegen te kunnen. Voor mijn huid bleek het slechts mogelijk om dat twee keer per week te doen, omdat ik anders gigantische rode plekken in mijn nek of op mijn wangen begon te krijgen en het helemaal schraal werd. Maar dat betekende over het algemeen ook veel baardgroei die ik eigenlijk niet wilde hebben. Veel scheerapparaten geprobeerd, maar die maakten het geheel alleen maar erger, mijn gezicht bleek ook niet echt geschikt voor geautomatiseerd en droog scheren. Maar het bleef 25 jaar lang wel iets wat in mijn gedachten bleef en waar ik om de zoveel tijd weer eens een verwoede, maar mislukte poging toe deed om op te lossen.


Tot twee maanden geleden ik weer een reclame van Braun zag. Je kon hun nieuwste apparaat, de Braun 3 series, geschikt voor nat en droog scheren, nu zonder risico uitproberen, want als het niet beviel stuurde je het gewoon terug en kreeg je je geld terug. Ik kreeg het apparaat en er stond al op dat je twee maanden je huid de tijd moet geven om te wennen. Dat was even doorzetten, maar....het is gelukt!! De Braun Series 3 is hetgeen waar ik 25 jaar naar gezocht heb op scheervlak!! Ik kan me nu iedere dag heerlijk scheren, zodat ik fris en fruitig en met babyzachte wangen :-) de nieuwe dag tegemoet kan treden. Voor de kleine finesses natuurlijk nog wel een Gilette erbij, want dat blijft natuurlijk uiteindelijk het betere ambachtswerk!!! Zo zie je maar, ook op je 41ste kun je nog verrast worden met iets dat al 25 jaar niet ging zoals je wilde!!!

Niet te missen iPad apps!

Tunein Radio, de enige radio app die je nodig hebt!

Wat wordt die iPad toch een geweldig apparaat. Ik hoorde overigens dat begin 2011 (eind januari/ begin februari) de volgende generatie er wel weer eens zou kunnen zijn. Zal wel even uitgesteld worden, zoals dat betaamd, maar wie weet, als ik in april/mei met Simon en Rene in Florida ben, dan zou het toch mooi zijn om de nieuwe versie mee naar huis te kunnen nemen! Natuurlijk wordt een groot deel van het succes van het apparaat door de beschikbare software die je erop kunt draaien bepaald. En daar blijft maar een stroom van goede dingen ontstaan. Sinds kort heb ik de ultieme Radio app ontdekt. Het betreft dan TuneIn Radio. Tja, wat kun je erover zeggen: het streamt duizenden en duizenden radio stations via je iPad (en waarschijnlijk ook iPhone en iPod :-)) en in combinatie met een Bowers en Wilkins Zeppelin heb je dan een mooie set up om radio van over de hele wereld te luisteren. Dus ik heb de spullen inmiddels klaar staan om van de Top 2000 in december te gaan genieten!!De app is overigens ook zo goed omdat hij zeer eenvoudig te bedienen is en je in een handomdraai voor jou relevante stations geeft. Dat kan op locatie of genre. Oh ja, je kunt ook een wekker instellen zodat je met de radio wakker wordt en je kunt zelfs de uitzendingen opnemen (ik krijg weer het gevoel van vroeger, toen je met je tape recorder bij de top 40 in de aanslag zat om de nummers op te nemen). Voor 1,59 Euro ben je de man/ vrouw. Om met Maurice de hond te spreken: ik zeg doen!!!

Notability: prima elektronisch schrift met dictafoon

Een andere app waar ik sinds een week of twee echt heel erg veel plezier van heb, is Notability. Ik heb heel lang gezocht naar een "elektronisch"  schrift. Het memo blok dat op de iPad zelf bijgeleverd wordt is echt slecht. Ik heb een tijdje met iNotes gewerkt, maar op de een of andere manier voelde dat toch niet echt helemaal lekker aan. Met Notability kan ik echter goed uit de voeren. Het voelt meer als een schriftje gebruiken, het is eenvoudig om nieuwe "dossiers" aan te maken en het sorteringsmechanisme binnen een dossier werkt uitermate simpel en effectief. Je kunt ook heel eenvoudig afbeelding en zelf opgenomen spraakfragmenten toevoegen. Ik merk dat ik met de combinatie van Omnifocus (als taken organizer) en Notability bijna geen papier meer nodig heb. Waarom dan nog steeds wel? Simpele reden: het maken van tekeningen om zaken uit te leggen gaat nog steeds veel en veel beter op een stuk papier dan op de iPad. Als ik daar ook nog een waardig opvolger van heb, dan ben ik bijna helemaal om op " paperless office". Ik ga de komende tijden dat proberen te doen met de apps Sketchbook Pro en OmniGraffle, maar ik heb daar tot nu toe nog niet het juiste gevoel bij. Oh ja, en een andere oplossing is natuurlijk de binnenkort te arriveren Moleskine hoes voor de iPad, waar aan de ene kant de iPad in kan en aan de andere kant nog steeds een notitieblok. Best of both worlds :-)!!

Warhammer

Een van de battle tables in de Games Workshop in Amsterdam

Gisteren had ik een ochtendje alleen. Daan en Jeroen gingen naar school en Ans ging naar Deventer om een opdracht voor K-Zus te doen. Na een kort bezoek aan Anne & Max in Haarlem bedacht ik me dat het wel leuk zou zijn om een cadeautje voor Sinterklaas te kopen voor mijn neef Joost. Die had ik namelijk vorige week gesproken tijdens de takkendag en die was helemaal gek van Warhammer, hij wilde zelfs graag naast de science fiction variant ook de fantasy tak gaan spelen. Dus toog ik naar het Rokin in Amsterdam waar de grootste Games Workshop winkel van Nederland zit. Bij aankomst werd ik gelijk op een herkenbaar tafreeltje getrakteerd. Twee mannen van middelbare leeftijd (een medewerker van de winkel en een vast klant) waren bezig om een doos open te maken om een toren te gaan bouwen. In eerste instantie komt dat toch een beetje raar over, maar je raakt toch snel in gesprek. Zeker als een van  de mannen begint te vertellen over het feit dat hij jaren geleden pelgrimages naar Londen maakte, om daar Warhammer figuurtjes te gaan kopen.

Een mooi geschilderde miniatuur, een lust voor het oog!

Dat kwam wel heel bekend voor. Ik heb zelf ook een tijdje Warhammer gespeeld. Dat was zo in de periode 1985 - 1995. Dat was wel een periode met obstakels om dat in Nederland echt te kunnen doen. Eigenlijk waren er maar twee winkels in Amsterdam die toen iets deden op dat gebied. Je had een winkel in de Hartenstraat, waarvan ik de naam vergeten ben, maar waar ik nog van weet dat er een chagrijnige Chinees achter de toonbank stond en je had de American Discount in de Kalverstraat (tegenwoordig heet die de American Book Center overigens). Figuurtjes en medespelers waren moeilijk te vinden, maar gelukkig was er wel het blad White Dwarf, waar we ons konden vergapen aan wat voor moois ze allemaal in Engeland hadden gemaakt! Ook ik heb die tocht naar Engeland gedaan om uiteindelijk op New Oxfordstreet te belanden, in het Warhammer walhalla van de wereld. Helemaal alleen, via de traditionele weg: Amsterdam, met de trein naar Hoek van Holland, met de boot naar Harwich, met de trein naar Londen Paddington en met de metro naar het hotel in Bayswater en vijf dagen later de hele weg weer terug! Wat een onderneming was dat! Ik kwam wel terug met een tas vol mooie spullen, waarbij Skarloc's Woodelf Archers mij het meest bij is gebleven, met als hoogtepunt daarin Glam The Laughin Warrior (een Wardancer!!!). Mijn God, nu begin ik zelf als een fanboy te klinken :-). Maar goed, daar kan ik een aparte blogpost aan wijden, wat ik toen allemaal mee heb mogen maken (zoals het anderhalf uur zoeken naar je kamer in het hotel).

Uiteindelijk was het dus best een leuk bezoek aan de Games Workshop winkel, samen met de drie nerds (er kwam er nog een binnengelopen iets later) en ikzelf. Ik kreeg ook nog even een mini cursus dry brushing van miniaturen, en wat had ik dat 25 jaar geleden graag geweten!! Ik word altijd erg hebberig als ik daar ben, maar ik kon me beheersen en kocht de starters set, Island of Blood. Gelukkig krijgt mijn bezoek op korte termijn een vervolg, want Hinkje bleek dezelfde set voor Joost gekocht te hebben om om hem nou twee startersets te geven is wat veel van het goede. Kijken of ik me deze keer weer kan beheersen, of dat ik me laat vangen om zelf ook een legertje te kopen :-).

De restanten van een losbandige takkendag

Een berg haksel zo groot als een C3

Zoals inmiddels meerdere malen te lezen viel op het blog was afgelopen zaterdag takkendag 2010. Tjonge, dat dat alweer bijna een week geleden is, wat gaat de tijd toch snel (oei, nu klink ik en voel ik me echt out...:-)). Uiteindelijk leverde dat bergen en bergen afgezaagde takken op, waar tien mensen echt druk mee zijn geweest. Vraag was of we die takken nu af moesten laten voeren of iets anders mee doen. Het werd een alternatief, namelijk, we gingen de boel verhakselen! Na enige navraag vonden we een bedrijf dat het geheel voor 170 Euro wel wilde vermalen, zodat wij het konden gebruiken om het onkruid aan de waterkant tegen te gaan. 170 Euro is niet echt heel veel, maar toen men zei dat ze met twee uur werk klaar dachten te zijn, moest ik daar wel om lachen. Die berg in twee uur, dat lukt nooit. Maar wonderen zijn de wereld nog niet uit....het lukte de twee mannen en het grote haksel apparaat prima om dat allemaal voor elkaar te krijgen. En zo werd door twee mannen (nu ja, een man en een jongen) en een groot haksel apparaat dat de stukje hout in een vrachwagen blies in een kleine twee uur de hele productie van tien volwassenen die een dag hadden lopen zwoegen erdoorheen geblazen. Dat was een onnuchterende ervaring :-), maar het ruimde wel lekker op. Het enige dat nog achterbleef was een berg haksel die net zo groot was als Ans haar C3. En dat is dus het enige restantje dat over is gebleven van een zeer losbandige takkendag 2010 (en natuurlijk de fot's van Hinkje die we uit de sloot moesten halen :-)).

Ajax, wat een ellende....

Gelukkig, het kan altijd erger

Tja, wat moet je er nu nog over zeggen.....Gisteren in de Arena getuige mogen zijn van de ontmanteling van instituut. Dat Real Madrid beter was, dat wisten we van tevoren. Maar dat het verschil zo groot zou zijn, was ontluisterend. De statistieken spraken boekdelen, bij rust had Ajax twee doelpogingen gedaan en de vrienden uit Madrid 13. Bij Ajax lukte echt helemaal niets, Enoh kreeg het niet voor elkaar om een pass over 3 meter naar een medespeler te geven en Suarez heeft geen enkele geslaagde actie gedaan (en hij zette niet eens zijn tanden erin....:-)). In tegenstelling tot mijn gebruikelijke opstellling ("de gifbeker moet helemaal leeg, we blijven zitten tot de blessuretijd om is"), ging ik deze keer zelfs vijf minuten eerder weg, ik wilde het mijn mede toeschouwer niet aandoen om nog langer te blijven. En dan vandaag ook nog het nieuws dat Suarez zeven wedstrijden geschorst is. Dat Ajax niet in beroep is gegaan zegt ook wel veel. Misschien komt het wel goed uit, want Suarez was hopeloos uit vorm en waarschijnlijk erg moe van de afgelopen periode waarin hij ongeveer alles gespeeld heeft wat er te spelen viel. Je wordt er droevig van, maar gelukkig vond ik bijgaande spreuk op internet en dan weet je dat het altijd erger kan :-).