Op weg naar het graf van Johnny Cash

Al in de USA verkrijgbaar

Op de navigatie staat een reistijd van twee uur aangegeven. De tijd om van Lynchburg naar het graf van Johnny Cash te komen. Klinkt als een flinke rit voor iets waar we toch niet heel erg lang gaan blijven, maar het is dezelfde kant op als het hotel en dan meer twintig minuten omrijden, dus na enig overleg besluiten we er toch echt voor te gaan. De tocht naar Hendersonville, waar het graf gelegen is, verloopt niet zonder "obstakels". We komen een aantal keren in de file terecht, ik krijg hoofdpijn gedurende de rit en we moeten daarom even stoppen bij een Dollar General om water te halen en onze lunch is deze keer niet zo een heel beste ervaring. We hebben ook leukere obstakels, want we hebben een lekker bakkie leut bij Starbucks gehaald en door een tussenstop bij Toys R Us heeft Simon de beschikking over een paar Legendary Skylanders (voor Sam en Max) die alleen hier te kopen waren, dat was al de moeite van de rit alleen waard. Overigens ook in deze Toys R Us de nieuwe Lego series (een met griezels en Lord of the Rings, maar ik kon me inhouden).

Het graf van Johnny en June

Eenmaal in Hendersonville aangekomen was het continue rechtdoor tot aan de begraafplaats. Na het parkeren van de auto, merkten we allereerst dat het erg heet was geworden, aangezien hier geen enkel plekje schaduw was. Geen enkel plekje? Toch wel, want bij het huis was een veranda waarop een mevrouw zat die aan een ice tea sipte en met een zwaar accent vroeg: "you'all here for Johhny?". Dat konden we natuurlijk alleen maar bevestigende beantwoorden en na een korte aanwijzing liepen we in een paar minuten het Cash familie graf van de Cashes. Niet zo grootst al je wellicht verwacht had, maar dat klopt natuurlijk wel met de uitstraling die "the man in black" had. Het is natuurlijk wel een icoon van de regio en daarom vonden we het gepast om onder een kleine uitvoering van Ring of Fire ten gehoren te geven alszijnde ons "21 guns salute"  aan de meester. We waren er kort, maar toch was het nog best wel indrukwekkend. Daarna snel op naar het hotel om even onszelf even te verkwikken met een frisse duik in het zwembad voordat we naar de General Jackson zouden gaan om de boottocht over de Cumberland te maken.

Jack Daniel

Gezamenlijk bij Jack Daniel

Vroeg opstaan was het devies vandaag. Niet echt wat we op zondag gewend zijn en zeker niet op vakantie, maar soms is het even niet anders. Deze keer omdat we van Nashville naar Lynchburg moesten rijden. Daar is namelijk de distilleerderij van Jack Daniel's al meer dan 150 jaar gevestigd. Nu is het geen mega afstand die afgelegd moet worden, maar niet alles in Tennessee is eenvoudig via snelwegen te bereiken en Lynchburg hoort daarbij. Het duurt dus anderhalf uur voordat je er bent, maar ook een zo'n reis kan best heel erg gezellig zijn als je met vrienden bent. De heenreis was daarom zo om, zodat we rond tien uur de locatie van Jack Daniel konden betreden. Er worden daar gratis rondleidingen gegeven, die zo ongeveer ieder kwartier vertrekken, wat betekende dat we om 10.15 uur vertrokken om anderhalf uur later weer bij het bezoekerscentrum terug te komen. Hoewel ik geen whisky drinker ben, was het toch een interessant verhaal dat gids Jon voor ons wist te vertellen. De hoeden van Simon, Frank en mij vielen overigens direct op, waardoor we telkens "the cowboys uit Nederland" genoemd werden.  Je kunt het gehele proces zien hoe de whisky gemaakt wordt en tijdens dit proces werden de cowboy uitgedaagd om bij een van de stappen eens goed boven de ketels te ruiken. Ik had geen idee wat ik moest verwachten en wilde me zeker niet laten kennen, dus nam ik een snuif. Nou ja, snuif, eerder een piepklein snuifje, want verder kwam ik niet, het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg, zo erg brandde het gestookte goedje in mijn neus. Wat een van de bijzonderste verhalen was, was dat de plek van de distilleerderij nog steeds onder de "drooglegging"  valt en dat alleen whisky als souvenir verkocht mag worden. Maar ook dat lukte helaas vandaag niet, want op zondag was de winkel dicht.....geen flesje JD mee dus!

Lynchburg: Jack Daniel, Jack Daniel en Jack Daniel!

Na de toer, die dus meer dan het aanzien waard was en nog gratis ook, reden we, na onze gids Jon bedankt te hebben, door naar het dorp Lynchburg, waar alles in het teken van Jack Daniel staat. Maar ook hier zat het niet heel erg mee, want aangezien we vroeg waren aangekomen (goed voor de snelheid van de toer), waren nog heel veel (80 procent) van de winkels dicht. een goede tip voor de toekomstig bezoeker van Tennessee: maak een goede afweging van het tijdstip wanneer je hierheen gat, anders sta je voor veel dichte deuren. Gelukkig was er nog wel iets open, waardoor Simon, Frank en Rene een product (saus of mosterd) van Lynchburg en/ of Jack Daniel konden kopen. De aandenkens waren binnen. Na deze aankopen verlieten we Lynchburg weer en gingen we verder met de volgende etappe van onze dag, te weten een bezoek aan het graf van Johnny Cash in Hendersonville. Maar dat bleek nog wel wat voeten in de aarde te hebben.

Grand Ole Opry

Op weg naar de Opry

Helemaal omgekleed en met onze cowboy hoeden op (minus 1) vertrokken we naar de Grand Ole Opry. Want in de beschrijvingen stond duidelijk aangegeven "dress the part", dus daar werken we graag aan mee. Parkeren was redelijk eenvoudig, namelijk hetzelfde mega parkeerterrein als bij Opry Mills, alleen was het dan nog een klein stukje lopen, maar dat was al een ervaring op zich, want er gingen VEEL mensen naar de Opry, dus het was gelijk erg leuk mensen kijken. Wat daarin wel opviel was dat het aantal hoeden toch wel tot een minimum beperkt bleef....hmmmm....waarom lkuisteren mensen toch altijd zo slecht? De wandeling naar het Opry gebouw laat enkele memorabilia, waaronder ook twee erg grote gitaren waar je als bezoeker onderdoor moet lopen. Eenmaal bij het gebouw van "the show that started country music" kun je zien dat het een erg commercieel gebeuren is, maar daar moet je je gewoon aan over geven en dan krijg je een geweldige ervaring.

Little Jimmy Dickens, still rocking at 91

Na binnenkomst begaven we ons naar de concertzaal vanwaar de optredens live op radio uitgezonden gingen worden (en dat als sinds 1925 zonder ook maar 1 keer een week uitzending te missen, een record!). En omdat het een radio uitzending is, is het ook erg strak getimed. Dus om 19.00 uur strak ging het rode doek omhoog en besteeg Little Jimmy Dickens het podium. Little is terecht, want deze man komt net boven dwerg afmetingen uit. Respect voor de man, hij is 91 en treedt nog steeds op. Maar het is wel sentiment, want zingen kan hij echt niet meer, dus volgende keer gewoon maar grappen maken en niet meer proberen de hoge noten te halen. Wel een belevenis, maar muzikaal....nou ja, laten we het er niet over hebben. Na Little Jimmy kwam niet al te lang daarna Thomas Rhett. Dat was echt een geweldig optreden, hij deed een nummer strakke country rock en een country balade (have a beer with Jezus). Wellicht dat we hier wel naar "the next big thing in country music"  hebben zitten kijken.

Good Time Charlie Nagatani....aandoenlijk

Dit was eigenlijk trend zettend voor de hele avond. Die is opgedeeld in vier blokken van een half uur, waarin een bepaalde persoon of groep als "host" optreedt, zelf speelt en artiesten aankondigt en samen met een presentator de commercials voor de sponsor van een blok doet. Want het is live radio, dus dan is de commercial ook live! De meest in het oog springende sponsor de avond was Dollar General (een supermarkt a la Aldi), die waarschijnlijk heel veel medewerkers kaarten had gegeven om tijdens de commercials goed te juichen! Maar zoals gezegd, ieder blok had een uitstekende artiest en een die of erg cult of erg oud was. Bijzondere vermelding voor Charlie Nagatani, de Japanse country ster. Nou ja ster, als je naar zijn liedjes luistert, dan is het echt te kinderachtig voor woorden, Engels met een heel dik Japans accent en op sommige momenten gewoon rete vals. Maar het publiek was super enthousiast, waarschijnlijk van de aandoenlijkheid en het enthousiasme waar Charlie zijn nummer ten gehore bracht.

Om half tien was de show ook helemaal klaar (en geen minuut langer), bij de afkondiging stroomde het publiek de zaal al uit. Ik heb 2,5 uue genoten van dit fenomeen van Nashville. De sfeer is er echt uitstekend en zonder dit gezien en gehoord te hebben, kun je niet hart en ziel van deze stad tot je genomen hebben. Een super aanrader daarom, echt iets om zeker een keer meegemaakt te hebben. Yeeehhhaaaahhhhh!!!!!

Sukho Thai

Kip mety Thais basilicum....yummie!!!!

De Grand Ole Opry begint altijd strak om 19.00 uur, dus was het zaak om vroeg en niet al te uitgebreid te eten. Om aan beide te kunnen voldoen, vonden we een Thais restaurant, Sukho Thai, dat aan beide criteria kon voldoen. Het leverde mij sowieso al een primeur op, want het was voor de eerste keer dat ik de afstand tussen twee plekken, hotel en restaurant, op google maps vaststelde en de reistijd onder een minuut (53 seconde om precies te zijn) uitkwam. Bij binnenkomst zagen we directe enkele gasten hoofdschuddend naar onze prach-ti-ge hoeden kijken, maar stoer als we zijn trokken we ons daar natuurlijk niets van aan. Sukho Thai is qua eten redelijk authentiek Thais, maar qua aankleding van de zaak niet. Zo hingen er Chinese schilderijen en Japanse zwaarden, maar of de gemiddelde inwoner van Nashville dat heeft gezien, ik vermoed van niet. Het eten was overigens prima. Los van het feit dat ongeveer al het bier dat Rene wilde bestellen niet aanwezig bleek te zijn, waren de kip-, rund, als coquillesgerechten uitstekend. Zowel qua kwaliteit als ook qua kwantiteit. En dat voor 9.95 dollar, dat is in dit geval echt een koopje. Een aanrader voor een niet te duur diner als je een keer jezelf in Nashville begeeft!!

En ook prima voor deze keer: na een uur stonden we weer buiten. Even snel een korte tussenstop in het Best Western en.....op naar de Opry!!

A little bit more shopping

Veel laarzen bij RCC Western Clothing

Op de terugreis van Lebanon, keken we naar het plan voor de rest van de dag. Dat bleek redelijk ambitieus te zijn, want we zouden voor ongeveer een uurtje naar Broadway gaan (langer kon vandaag niet ivm ons bezoek aan de Grand Ole Opry later deze dag) en dat was echt niet de moeite waard. What to do? We besloten om het plan een beetje om te gooien om het meeste uit de dag te halen. Dicht bij de Grand Ole Opry ligt het winkelcentrum Opry Mills. Dat staat voor maandag gepland qua bezoek, maar als we er nu heen zouden gaan, konden we daar een aantal zaken alvast afhandelen, zodat we maandag tijd voor Broadway over zouden hebben. Flexibel als we zijn was dat plan snel werkelijkheid geworden en nadat we onze achterbak geleegd hadden in de Best Western, reden we snel door. Heel snel had ook weer niet gehoeven, want de Opry Mills ligt op minder dan vijf minuten rijden van ons hotel, dus we waren er zo.

Rene met zijn tweelingbroer Calvin

Wat kun je zeggen over Opry Mills na een eerste bezoek van ongeveer anderhalf uur? Nou, het is in ieder geval groot. Sterker nog: het is heel erg groot!! Minimaal zo groot als Sawgrass Mills in Fort Lauderdale en groter dan alle outlets die ik eerder gezien heb. Maar wat Opry Mills nog "drukker" maakt is dat enerzijds er een aantal grote winkels zitten, maar anderzijds er op sommige stukken echt heel veel kleinere winkels op elkaar gepakt zitten, waardoor je om de paar meter met een andere etalage en andere indrukken geconfronteerd wordt. Dat is niet mis, zelfs niet voor een ervaren shopper als ikzelf ben! Voor zaterdag (dan zal het uiteraard nog drukker dan normaal geweest zijn), was er een duidelijk target en dat was om aan de Lego vraag van Daan en Jeroen te voldoen en dat is gelukt. Maar we bezochten twee andere winkels ook met wat meer dan gebruikelijk aandacht. De eerste was RCC Western Stores, een walhalla voor de lieverhebber van western kleding. De prijs was helaas niet de onze, maar een noodzakelijk item konden we niet laten liggen, namelijk onze cowboy hoeden. Drie van de vier musketiers deden hier hun aanschaf, de vierde weigerde structureel (inzendingen voor wie degene is die verzaakt kunnen op het blog ingeleverd worden).

Na dit bezoek aan RCC wilden we naar de Jeep terug lopen, maar per ongeluk liepen we langs de outlet van Tommy Bahama en daar moesten we natuurlijk wel even binnen vliegen. En daar kwamen de koopbeesten in Rene, Frank en Simon los (ik moest natuurlijk zelf ook nog twee kleine dingetjes kopen). Grootste opvallers: de colberts van Frank en Simon, met een korting van 70%. Looking very good!! Maar los van de kleding, viel hier ook echt de "southern hospitality" op. Bijzonder aardige mensen die je advies geven, maar ook gewoon een praatje maken en advies geven over de dingen in hun stad. Een van de dames was er echt van overtuigd dat Nashville veel beter is dan Memphis en deed er alles aan om ook ons hiervan te overtuigen. De kroon werd gespannen door Calvin, die zich als tde zwarte weelingbroer van Rene doopte en ons diverse tips gaf over hoe de avond goed door te kunnen brengen. Met een blik op de klok zagen we dat we als de rappe hazen weg moesten gaan, omdat we snel moesten gaan dineren om om 19.00 uur op onze plek in de Grand Ole Opry moesten zitten. Grote kans dat Rene in ieder geval maandag hier nog even aan zal wippen.....

A little bit of shopping

Frank kon zich uitleven!

Na het ontbijt was het tijd voor de invulling van een eerste levensbehoefte: een beetje winkelen! In Nashville staan twee locatie op het schema die dit als hoofddoel hebben, te weten Lebanon Premium Outlets en de Opry Mills. Het doel vandaag was Lebanon, omdat het qua tijdsbesteding beter leek te passen in de agenda. Lebanon ligt op ongeveer 30 minuten rijden van Nashville en het Outlet Center daar ziet er net zo uit qua gebouwen als ieder ander Outlet Center in de US. Alleen wijzigen de winkels per omgving, hoewel sommige vaste waarden zoals Polo Ralph Lauren en Tommy Hilfiger altijd weer terug komen. Deze Outlet is niet van een gigantische omvang, maar ondanks dat vertrokken we met een flink aantal tassen weer terug naar Nashville. Ik heb niet alles meer op het netvlies wat er gekocht werd, maar in ieder geval hadden Frank en Simon werkschoenen (inclusief stalen neus) en Rene twee paar New Balance sportschoenen (natuurlijk voor het hardlopen waar hij binnenkort mee gaat beginnen). De heren sloegen ook in bij Tommy Hilfiger en GAP als ketens, en bij een speciale leer winkel (riem voor Simon) en kinder kleding winkel (voor de dochters van Frank, hij ging bijna helemaal los). Ikzelf hield het redelijk beperkt met drie overhemden bij de Brooks Brothers (die volgens het label na wassen niet gestreken hoeven te worden, altijd goed :-)) en twee truien voor Daan en Jeroen (prijs was gegaan van 80 dollar naar 15, dan is het lastig om ze te laten liggen. Na ongeveer 2,5 uur was Lebanon helemaal gezien en reden we weer op Nashville aan, dollars armer, maar spullen rijker.

Bongo Java

Duurde even om er te komen, maar goede plek!

Onze eerste stop buiten het Best Western van deze dag zou Bongo Java worden. Een tentje dat door veel inwoners van Nashville als een van de trendy hotspots gezien wordt om een ontbijt te nuttigen. Het kon natuurlijk niet zo zijn dat we daar niet heen zouden gaan. Om ongeveer kwart voor negen vertrokken we richting de wijk Hillsboro, waar Bongo Java gelegen is. Het eerste stuk ging heel voorspoedig, totdat we op een gegeven moment bij een deel van Nashville kwamen waar er veel werk aan de weg uitgevoerd werd. Daardoor kwamen we in een mega file verzeild die ook nog eens mega vast bleek te staan. Met behulp van de kaart van het navigatie systeem, konden we er echter uiteindelijk toch nog aan ontsnappen, hoewel het wat caperiolen van de chauffeur van deze rit, Rene, nodig had. Helemaal buitenom gereden, maar dat ging een stuk sneller dan in de rij te blijven staan, wat ertoe leidde dat we een kleine tien minuten nadat we aan de file ontsnapt waren de auto voor de deur van Bongo Java konden parkeren. Heerlijk rustig gelegen, met een echt klassieke veranda met oude houten meubels. Daar schoven we dan ook aan, lekker in de schaduw en een koel briesje. Frank en ik namen de bestelling op die binnen doorgegeven moest worden. Drie maal een bagel en een maal een burrito (voor Simon), vier jus d'orange en vier cappuccino, dat was uiteindelijk het ontbijt voor de hele groep en ik moet zeggen: het was de moeite waard om even in de file voor te hebben gestaan. Lekkere biologische bagels met dito beleg en een erg ontspannen sfeer waarin we ze konden nuttigen. Een fijn begin van de dag, hier in Nashville (waar de temperatuur inmiddels op aan het lopen was tot 33 graden....).