Billy Bob's Texas

Parmalee is een nieuwe country & western rock sensatie

Met het kaartje van de rodeo hadden we ook direct gratis toegang tot Billy Bob's Texas, geadverteerd als de grootste honky tonk ter wereld. En eenmaal binnen gekomen konden we inderdaad vaststellen dat het een grote tent is. Er blijken 21 bars in het gebouw te zijn, twee podia waar opgetreden wordt, ongeveer 20 pooltafels, een arcade hal, een elektrische stier en nog heel veel andere dingen. Er is bijna voor ieder wat wils. Zelf vond ik het net even te massaal voor de honkey tonk ervaringen die ik tot nu toe op heb gedaan. Na onze binnenkomst wist Rene direct een tafel te scoren dicht bij een van de podia, waar op dat moment net een massale "square dance" gestart werd (met meer dan 100 mensen gelijktijdig op de vloer). Dat was niet echt hetgeen waarvoor ik gekomen was, maar Rene had een vooruitziende blik, waarvoor grote complimenten! Hij had namelijk al bedacht dat de band van de avond, Parmalee hier op zou gaan treden. Nu had ik die net bij het andere podium rond zien wandelen, dus ik had er weinig vertrouwen in, maar Rene bleek meer dan gelijk te hebben, want strak om half elf betrad Parmalee het podium en begon aan een set met een mix van country & western en rock. De eerste nummers waren eigenlijk meer lekkere rocknummers, die toevallig over western thema's gingen, maar toen de hit werd gespeeld bleek dat weer een ballad te zijn, genaamd Carolina, dat zowel over een meisje gaat dat Carolina heet, maar ook over de staat waar de heren vandaan komen (North Carolina). Ook geen slecht nummer, maar de up tempo nummers vond ik zelf echt veel beter.

Billy Bob's Texas vond ik een leuke plek om eens te zijn en je moet er wel een keer geweest zijn als je in Texas bent. Maar geef mij maar de zaken op Sixth Street of Rainey Street in Austin, daar vond ik zelf de sfeer anders en voor mij leuker. Niet alleen maar zo grootschalig.

Hoewel het een goed en strak optreden was, gingen we toch maar rond 11.30 weg, omdat de volgende dag we alweer moesten vertrekken naar Nederland en het nog een uurtje rijden naar het hotel was. Daar viel iedereen snel in slaap, na een lange, hete (35 graden), ervaringsrijke dag.

Rodeo.....yeeehhaaahhhhhh

In de "skybox" van het cow collessium, stiertje doen!

Het Cow Collessium was erg veranderd sinds vanmiddag. Het gebouw natuurlijk niet, maar er klonk country en western uit de speakers, de kraampjes ervoor waren open en er waren gelukkig veel meer mensen. Dat betekende nog niet dat het heel erg druk was, want na binnenkomst bleek dat ongeveer 50% van het gebouw gevuld was. Het was dan ook niet een officiële rodeo wedstrijd (hoewel er wel een soort competitie was), maar met name ook uitleg aan niet-Texanen hoe een rodeo nu eigenlijk werkt. We hadden plaatsen direct aan de ring, dus we zaten er goed bovenop. De eerste oefening was het stieren rijden, wat door zes cowboys gedaan werd, maar in deze ronde won de stier. Geen enkele cowboy bleef er de noodzakelijke 8 seconden op zitten en een van de cowboys ging zelfs nog even op de hoorns, waardoor hij een paar meter door de lucht vloog.

Cowboys in de Cow Collessium

Wel indrukwekkend om te zien trouwens wat een kracht die beesten kunnen ontwikkelen! Daarna kwamen er een aantal oefeningen, waarbij kalveren losgelaten werden en er een cowboy te paard achteraan gaat om hem met een lasso te vangen en dan de poten vast te binden (een handige skill om te hebben als je je kinderen bij elkaar moet zien te krijgen). Daarna nog een variatie waar waar een cowboy en cowgirl achter het kalf aangingen en zowel hoofd als been door een lasso gevangen moesten worden.Tussendoor werden er nog een aantal spelletjes door de rodeo cowboys gedaan (met een aantal kinderen die achter een kalf en een schaap aan moesten. Na een paarden slalom race door de cowgirls eindigde de sessie met een tweede ronde stierrijden, waar uiteindelijk een Braziliaanse cowboy het dan acht seconden volhield. Rodeo zal nooit iets worden waar ik eens een avondje voor de televisie voor ga zitten, maar zo voor een keer is het gaaf om te zien, er komt veel energie en enthousiasme los van de deelnemers en het publiek en dat werkt bijzonder aanstekelijk!

Cattlemen's Steakhouse

Cheers bij Cattlemen's Steakhouse

Het diner kun je eigenlijk maar op een manier doen in de Stockyards: steak. Je kunt ze er in allerlei soorten en maten krijgen en op verschillend niveau. An eerst helaas niet bij Lonesome Dove terecht te kunnen (we konden alleen aan de bar eten, maar dat vonden we gezien de prijs echt even niet kunnen), verhuisden we naar Cattlemen's Steakhouse, ook een hotspot, die inmiddels al sinds 1947 open is. We werden ontvangen door Victoria, die de honeys en de sugars spontaan door elkaar gebruikte. Na drie lichte voorgerechten (ik had een aardappel soepje, dat was meer dan prima) kwamen de stukken vlees op tafel en dat was meer dan prima. Bijzonder goed gebakken, erg smaakvol (saus dus echt niet nodig en dus ook niet doen) en qua portie goed te doen. Daarom bleef er nog ruimte over voor een dessert van bananenpudding dat er, zelfs met de geringe omvang, meer inhakte dan de steaks. Na twee uur waren we klaar, zonden een "all together now" toen gevraagd werd of we aparte rekeningen wilden hebbn of dat het samen mocht), wensten we Victoria een prettige avond en liepen we richting het Cow Collisseum, waar de rodeo plaats zou gaan vinden, waarvan we besloten hadden die te gaan doen. Wat ook opviel: deze wijk komt ook 's avonds tot leven, want bij het verlaten van Cattlemen's begonnen op straat al artiesten hun plaatsen in te nemen, zowel op straat als in de cafés, waardoor de sfeer alweer een heel stuk gezelliger en zelfs vriendelijker werd. Mijn conclusie: overdag hoef je eigenlijk niet in de Stockyards te wezen!

Niet veel te doen

Je moet wat met je vrije tijd....

Na de lunch maakten we ons rondje Stockyards af, maar toen was het al snel duidelijk dat dat niet een afgeladen programma ging worden. De winkels waren allemaal hetzelfde, dus dat hielp ook niet echt. Uit baldadigheid kroop ik nog op een levende Longhorn  om me door Simon te laten fotograferen, wat enkele geinige foto's opleverde en enkele zonder mijn hoofd omdat hij zijn duim voor de camera hield. Gelukkig vonden we daarna een terras waar wat konden drinken en konden wachten op het moment dat om 16.00 uur de Cattle Drive door de straten van de Stockyards plaats zou vinden. De spanning werd flink opgebouwd bij ons, want in ieder reisboekje staat dat je dit gezien moet hebben. De cowboys begonnen om half vier al te arriveren, ze hadden er zin in, zo in klassieke outfit en uuuhhh……een fijne beker van de Starbucks in de ene en een donut in de andere hand. Maar da mag de pret niet drukken, toch?? Om 16.00 uur was het zover, een cowboy klapte met een zweep over straat, en daar kwam de hele kudde Longhorns……het waren er wel zeker een stuk of…….zeven. Wat krijgen we nou, zeven koeien die door de straat lopen en dus na 2 minuten alweer voorbij zijn? Hebben we daarvoor nou die hele tijd zitten wachten. Ja, dat bleek inderdaad het geval te zijn. Aaaarrrrghhhh. Nou is het best leuk om te zien hoor, maar niet als het zo opgeklopt wordt en als je er zo lang op zit te wachten. Toch de anticlimax van deze dag.

Stockyards Station

De hang out spot van Chuck Norris

De rit naar de Stockyards Station duurde ongeveer een kwartiertje en door de vrienden van het visitors center hadden we een goede tip gekregen om gratis te kunnen parkeren. We zetten de auto neer en stapten uit, waarbij de warmte gelijk weer toeslag. De temperatuur had inmiddels een punt van 95 Fahrenheid gehaald, ongeveer 35 graden Celsius. En dat is best warm, maar klagen zou te gek zijn, nadat we al de hele week om zon hebben verzocht! We wandelden rustig de hoofdstraat van de Stockyards op en ook daar viel op dat het godvergeten rustig was. Wat we met name zagen waren bars, restaurant, souvenir winkels en af en toe een western kleding winkel. En dat was het. Een van de punten die we wilden bezoeken was de White Elephant Saloon, met name omdat een van onze cult helden, Chuck Norris, hier een vaste stamgast wat ten tijden van de opname van Walker, Texas Ranger. Zouden we hem hier misschien in levende lijve tegen komen???

Kon ik mooi Simon zijn schoenen poetsen

Uit die droom werden we snel verholpen, want een tot indiaan geschminkte Texaan vertelde ons dat hij Chuck al bijna 5 jaar hier niet gezien had en hij stond elke dag voor de deur om de gasten te vermaken. Ik begreep wel waarom, want toen we binnen kwamen zaten er twee andere gasten en was de barkeeper nergens te bekennen. Die vonden we ongeveer 10 minuten later. We besloten in deze klassieke bar toch een biertje te nemen en onze lunch te gebruiken. Dat was ook lachen, want de lunch werd niet in de Saloon gemaakt, er ging gewoon een order naar de Love Shack, een fast food restaurant ernaast en daar kwam een ober ook vandaan toen hij ons letterlijk de zak met eten gaf. Dat was best goed hoor, begrijp me niet verkeerd, maar de sfeer vond ik het nou niet ten goede komen. Gelukkig maken wij het altijd gezellig, dat lukte nu ook wel weer, maar erg geholpen werden we er niet mee.

Naar Fort Worth

In Molly the Trolley

Dat we donderdag wat later naar bed waren gegaan, had toch wat gevolgen voor de volgende dag. Natuurlijk hadden we wel kunnen forceren om vroeg op te staan, maar we hebben vakantie, dus dat deden we maar even fijn niet. Betekende dat we iets later dan gepland ons hotel verlieten om naar de zusterstad van Dallas te vertrekken, te weten Fort Worth. Nu is Fort Worth geen dorp, want in het overzicht van grootste Amerikaanse steden, staan ze op plaats vijftien (als je ze samen telt met Dallas, komt het geheel op plaats zeven uit). Onze eerste stop was het Sundance Square in Downtown. Ik denk dat het een erg leuk gebied is, maar dan wel later op de dag. Voor in de ochtend is er eerlijk gezegd niet veel te beleven. We hadden wel een leuk gesprek met de mensen van het Visitors Center, maar deze gaven dat eigenlijk ook aan en de volgende tip was om naar de Stockyards te verkassen. Dat stond ook op het programma, maar eerst deden we een rondje lopen, wat best lekker was, omdat het inmiddels 33 graden geworden was. Er bleek ook een trolley te zijn, genaamd Molly, naar de mascotte van Fort Worth (dat is overigens een koe). Rene wilde daar graag een rondrit in maken, dus stapten we in, maar na afloop waren het het gezamenlijk eens: het beste van de rondrit in de trolley waren a) de airconditioning en b) het einde van de rit. Daarom maar de auto weer opgezocht en de trip ingezet naar de Stockyards, het oude deel van Fort Worth.