Controle op Washington Dulles

De boosdoener

Op zakelijke reizen probeer ik altijd om met alleen maar handbagage te reizen. Dat lukt meestal goed, omdat het vaak om maar een paar dagen gaat. Zo ook deze keer. Op de weg van Amsterdam naar Washington gaf dat geen enkele probleem. Helaas lukte het niet door de vertragingen die we op hadden gedaan om direct door te reizen naar Raleigh, maar het voordeel was dat ik de tijd had om een van mijn afwijkingen gestalte te kunnen geven, namelijk het kopen van een wanstaltige souvenir, ter herinnering aan het bezoek. Deze keer kocht ik, op aanraden van een collega een miniatuur van het Witte Huis, maar wel in een bol, zodat ik het er ook kon laten sneeuwen. Veel kitscheriger  ga ik ze de komende tijd denk ik niet vinden (hoewel, in Texas is alles natuurlijk groter :-)). Zonder er verder over na te denken stopte ik het beeldje in mijn koffer, ging naar het hotel om te overnachten en de volgende dag op Washington Dulles legde ik verder zonder na te denken al mijn spullen op de band. Waar ik normaal altijd simpel door de security heen ga, snel gevolgd door al mijn spullen, ging dat deze keer even anders. Ik stapte door de scan en het poortje, maar waar ik tot nu toe altijd gelijk door mocht lopen, werd ik nu tegen gehouden en apart genomen. Ik kreeg een bijzonder intieme fouilleerbeurt van een bewaker, waarna ik door moest lopen naar een andere security medewerker die mijn koffer van de band had gehaald en vroeg of hij hem mocht onderzoeken. Enigszins gênant natuurlijk, want als je met alleen handbagage reist, zit je gedragen kleding natuurlijk ook in je koffer.....Alles moest eruit en werd aan een bijzonder grondige inspectie onderworpen. Duurde uiteindelijk meer dan een kwartier en uiteraard werd er niets schrikbarende gevonden. Toen ik alles weer terug aan het stoppen was, vroeg ik waarom ik in dit geval eruit was gepikt. Dat bleek twee redenen te hebben: allereerst was de bewaking op Washington die dag verscherpt, maar belangrijker: in mijn koffer had de scanner een ronde bol gezien, waarin een vloeistof zat en men vond dat wel erg verdacht...oeps. Ik ging het risico niet meer lopen met mijn fantastische sneeuwbol de volgende keer weer dit tafereel te moeten doorlopen, dus de rest van de reis voor de zekerheid toch maar even mijn koffertje ingecheckt. 

Korte vluchten

United express heeft niet echt grote vliegtuigen...

In het bezoek dat we deze week in de USA afleggen, pendelen we tussen het vliegveld Washington Dulles (Virgina)  en Raleigh (North Carolina). Voor de liefhebbers: dat is ongeveer een ervaring qua vliegen als het traject Amsterdam - Londen. Deze reizen worden afgelegd met de United Airlines Expres, bijzonder kleine vliegtuigjes waar om precies te zijn 57 personen inpassen. De stoelen zijn erg krap en in het vliegtuig kan ik bijna nergens rechtop staan. De bagage compartimenten zijn dusdanig klein dat mijn normale handbagage er niet in past en daarom wordt er voordat je het vliegtuig instapt nog even naar je handbagage gekeken en als het te groot lijkt, gaat het toch gewoon het ruim in. Het vergroot het reisplezier niet, maar het voordeel is dat het om maar kleine stukjes gaat. De heenreis, die volgde op de gemiste vluchten van de eerste dag duur een klein uur, waarbij de enige aanwezige stewardess aangaf dat de reis te kort duurde om drankjes uit te serveren en dat alleen een glas water mogelijk was. De terugweg was nog leuker: er stond 1 uur en 10 minuten voor gepland, maar deze duurde in totaal 35 minuten (inclusief het taxiën). Dat was toch wel erg knap. Deze keer dus wederom afwijkingen in het reisschema, maar gelukkig deze keer eens aan de positieve kant. Maar je krijgt wel steeds meer waardering voor directe vluchten!!