Pasen

Wie ziet wat Ans hier doet?

Dit jaar was het een rustig Pasen. Na een rondje eieren zoeken in de vroege ochtend (en godnondeju, wat was het vreselijk koud) was het duidelijk dat ook als je veertig paaseieren tien minuten eerder verstopt, het geen garantie is dat je ze daarna allemaal weer terug vindt, want uiteindelijk bleef de teller op zevenendertig steken. Daarna was het tijd voor een spelletje met de kids, natuurlijk een groot deel van de paaseieren opeten en daarna een familie film kijken. Aan het eind van de dag gingen we gezellig eten bij Het Gemaal. Er was geen echt paas diner gemaakt, maar dat maakte niet uit. Daan had zijn zinnen al gezet op de klassieke saté, terwijl Jeroen de kinderpasta soldaat wilde gaan maken. Vooraf even een bordje tomatensoep en een bordje bospaddenstoelen soep en achteraf de tiramisu met stroopwafels en onze buikjes waren wel afdoende gevuld. Nog even een frisse neus gehaald op de pier bij Het Gemaal en er was weer een eerste Paasdag afgerond.

All you can eat sushi

All you can eat = onbeperkt eten, mensen!!!

Een tijdje geleden zag ik een blogpost van Rene over een etentje dat hij had gehad met zijn nicht. Ze waren naar een all you can eat sushi gelegenheid gegaan. Ik ben er zelf geen fan van, want het "all you can eat" concept gaat bijna altijd ten koste van de kwaliteit en versheid van de ingrediënten. Maar wat mij eigenlijk nog meer verbaasde was dat in het restaurant je slechts een beperkt aantal ronden mocht bestellen en per ronde ook nog een maximaal aantal gerechten. Dan is het toch geen onbeperkt meer?  Wat een rare constructie. Maar de afgelopen weken zag ik nog veel meer van dit soort "oplichterij" plaats vinden. Verschillende restaurants bieden hetzelfde concept aan, terwijl anderen wel onbeperkt laten bestellen, maar je moet wel na maximaal anderhalf uur de deur weer uit zijn. Ongelofelijk, welk onderdeel hebben de restaurants van "all you can eat" niet begrepen...... dat doen de onbeperkt spareribs aanbieders toch beter, dat is ook niet weg te hachelen, maar als je wilt kun je bij blijven bestellen tot je erbij neer valt. Dat is in ieder geval wel eerlijk.

Bloed, zweet en tranen op SBS6

Talentenjacht met een twist, maar wat een puin erbij....

In de strijd om de kijker heeft SBS6 ook weer een nieuwe talentenjacht georganiseerd. Deze keer niet de singer songwriter competitie of de zoveelste Voice, Popstars of X-Factor, maar de zoektocht naar een nieuwe volkszanger(es). De nam van de show: bloed, zweet en tranen. Dat moest ik toch eens een keer bekijken. Het feit dat Gerard Joling in de jury zit zorgde er al voor dat ze een streepje tegen hadden. Nu komen er bij talentenjachten altijd wat vreemde snuiters langs, maar dit is wel een overtreffende trap. De keuzes die door de "coaches" gemaakt worden, zijn echt onbegrijpelijk. En de meeste mensen die deelnemen hebben het wel heel erg met zichzelf getroffen. Zo deed bijvoorbeeld Wesley mee, die echt alleen maar meedeed voor zijn fans, want die hadden het recht om hem ook op TV te zien. Maar de overtreffende trap was Joey Hartkamp, de zoon van een van de producers/ schrijvers van onder andere Rene Froger en Frans Bauer. Hij werd eerst geselecteerd, maar door de volgende kandidaat er alweer uitgegooid en kon dat moeilijk geloven, want degene die hem er uit bonjourde was toch "echt niet om aan te zien en kon ook heel erg slecht zingen". Wat een zelf ingenomen ventje, dat zijn vader als kruiwagen zag om ook een hitje te scoren. Nou, ik heb het wel gezien. Een keer dit programma bekijken was meer dan genoeg, het voldeed toch niet aan in ieder geval mijn verwachtingen (zonde overigens van de kwaliteit van Danny de Munck, hij liet zich ook in de ellende meeslepen). 

Werkbezoek

Heel veel varkentjes!!

Om weer eens in contact met onze klanten te komen, hadden twee van de programma managers die binnen mijn portfolio werken een uitstap geregeld naar een (potentiële) klant van onze bank. Omdat we groot zijn in het financieren van agrarische bedrijven, gingen we op bezoek bij een biologische varkensboer. Ik heb echt nog nooit zoveel varkens op een plek gezien (en dan was er nog veel meer ruimte dan bij en traditionele boerderij) en ook nog eens in zoveel verschillende soorten en maten: van net geboren, hele kleine, lieve biggetjes tot varkens van 250+ kilo. Hoewel het qua geur nog wel even erg wennen was (toch anders dan de uitlaatgassen van Amsterdam), was het een heel leuke ervaring om mee te maken hoe zo een boerderij nu uiteindelijk werkt en het is nog verbazingwekkend hoeveel ICT er tegenwoordig gebruikt wordt om zo een boerderij draaiende te houden. 

Moneyball: the art of winning an unfair game

Het is bijna weer tijd voor het begin van het MLB seizoen 2013. Op 1 april staan de eerste wedstrijden weer op het programma (ik ga er maandag eens voor zitten, 19.05 uur New York Yankees - Boston Red Sox). Een van de verrassingen vorig jaar was de Oakland Athletics en dat was niet de eerste keer in de geschiedenis van die club. In 2002 gooiden ze het roer om en vingen het verlies van drie bijzonder goede spelers op door op een heel andere manier tegen het spel en de samenstelling van de club aan te kijken. Manager Billy Beane wijzigde zijn aanpak om niet de bestaande situatie te optimaliseren, maar om iets radicaal nieuw en anders te doen. Hierbij werd een analyse van alle gegevens van spelers gekoppeld aan de prijs die de club voor een speler moet betalen. Een mooie uitspraak in de film is dat Oakland aan het eind van het seizoen evenveel punten als de New York Yankees heeft gepakt, maar per punt hebben de Yankees 1,4 miljoen uitgegeven, terwijl Oakland per punt 220.000 Euro betaalde. Daar moest het roer dus ook echt voor om en moest Billy (in de film overigens gespeeld door Brad Pitt) ook de nodige heilige huisjes afbreken en de bewoners van die huisjes buiten de poort van het stadion zetten. Hoe dit gelopen is, is vervat in een boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis, wat vervolgens weer verfilmd is met Brad Pitt in de hoofdrol. Gisteren gekeken en een echte aanrader voor de liefhebber van sportfilms in het algemeen en honkbal in het bijzonder. Die moeten dus zeker kijken, als je niet van sport houdt, dan kun je je de moeite besparen :-).

Ron Blaauw ziet geen sterren meer

Benieuwd of er sterren komen voor het nieuwe concept.

In de auto op weg naar een heidag van mijn portfolio hoorde ik een interview met Ron Blaauw, die vertelde dat hij zijn twee sterren restaurant ging sluiten en over ging op een nieuw concept, Ron's Gastrobar. Alle gerechten zijn er 15 Euro en je kunt zelf bepalen hoeveel je er aan elkaar rijgt. Dit volgens Ron met name om de zaak laag drempeliger te maken voor jongere mensen. Eind van dit jaar moeten de Michelin inspecteurs een nieuwe beoordeling doen en dan zullen we zien of de Gastrobar in de prijzen valt qua sterren. Hoewel het eigenlijk niet zo een gekke beweging is, was ik toch wel wat verrast. Vorig jaar had Ron al de inspecteurs van de "Lekker" uit zijn zaak had gezet omdat hij niet mee wilde werken aan een "ranking die uitgevoerd werd door ondeskundige mensen" en was hij toch wel bezig zich een beetje tegen de gebaande paden af te zetten, maar om op deze manier toch de felbegeerde Michelin sterren op het spel te zetten is toch wel........ avontuurlijk.

Voor mij was de move van Ron Blaauw van Oudekerk aan de Amstel naar Amsterdam al een hele switch. Ron Blaauw was de eerste sterrenzaak waar ik heb gegeten en daar bewaarde ik warme herinneringen aan. Ik at daar voor het eerst Ron's scheermesje, wat tot de dag van vandaag een van mijn favoriete gerechten blijft. Door de jaren heen vond ik echter de kwaliteit echt achteruit gaan, dat leek een lineair verband te hebben met de aandacht die Ron zelf aan zijn vlaggenschip gaf. De beweging naar Amsterdam maakte van het restaurant een hippe tent, maar wel erg duur voor het gebodene en de totaal beleving werd er niet beter op (zie ook mijn review van enige tijd geleden). De grootste winst vind ik zelf dat hierdoor de bistro Ron's Vis van de Dag geopend werd, maar na een paar bezoeken begon ik al aan de levensvatbaarheid hiervan te twijfelen. Er zat bijna nooit iemand, terwijl het eten echt bijzonder goed was. Toen ik een paar maanden geleden weer eens wilde reserveren, bleek ik het bij het rechte eind te hebben gehad. Ondanks het feit dat de site Ron's Vis van de Dag nog bestaat, blijkt sous chef Jamie van Heije het restaurant overgenomen te hebben. Erg jammer.....

Ik zal zeker een keer bij Ron's Gastrobar langs gaan. Eerlijkheid gebied: ik heb er weinig vertrouwen in, want tot nu toe zit Ron in ieder geval voor mij in een glijdende schaal naar beneden. Mocht de Gastrobar niet aanslaan, dan is dat denk ik voor mij de laatste keer dat ik bij Ron Blaauw geweest ben.

Chipknip, au revoir

Chipknip kwam, zag en......verloor

Deze week weer de melding van een betaalmiddel dat eruit gaat. In 1995 werd de elektronische portemonnee Chipknip geïntroduceerd als alternatief voor pinnen, maar uiteindelijk werd het betaalmiddel voornamelijk gebruikt in parkeergarages en in bedrijfskantines van (middel)grote bedrijven. Een van mijn eerste onderzoeken die ik deed toen ik bij een van mijn eerdere werkgevers in dienst was (CMG) was een strategie uitwerken hoe dit nieuwe middel het best getest kon worden. Op die manier heb ik er nog wel een speciale band mee, maar uiteindelijk heb ook ik de Chipknip niet heel erg veelvuldig gebruikt. Nu het pinnen zoveel sneller is geworden dan toen en het het betalen met je mobiele telefoon steeds meer een vaart begint te nemen, zijn er simpelweg teveel makkelijkere alternatieven voor de Chipknip. Je ziet het nu ook al bij Rabobank waar  veel meer mensen inmiddels mobiel betalen in plaats van de Chipknip te trekken. We hebben nog even om de laatste restjes op de chips op te maken, maar vanaf 1-1-2015 is het echt definitief over met de Chipknip. Het is niet anders, ik zal het niet missen (ondanks die herinneringen aan een pand in Hoofdorp in 1996 waar we er heel druk mee bezig waren om dit tot een mega succes te maken.....).