Gerinomo Stilton

Zondag waren Ans en ik nog aan het bijkomen van ons bezoek aan de Nederlanden. Dat ging wel makkelijk, want Daan en Jeroen waren aan het logeren bij oma Leny en opa Hans. Na zaterdag de boel op zijn kop te hebben gezet (om half vier 's nachts met de Nintendo DS spelen is niet ok, zelfs niet bij oma) gingen de jongens zondag met opa en oma naar de uitmarkt in Amsterdam. Bij de Nieuwe Doelen straat was het kinderdeel ingericht. Ze gingen er met een speciaal doel heen, want er was een stand van Geronimo Stilton. Voor wie Geronimo niet kent, het is een muis (die uitgever is van de grootste krant van wakker muizeneiland) die allerlei avonturen beleeft, van griezel- en detective verhalen tm reizen door de tijd. Voor mensen met kinderen tussen de 3 en 10 is het aan te raden om eens een boek ter hand te nemen, naast leuke verhalen zijn het ook zaken die een bepaald historisch besef geven en die laagdrempelige ingang bieden tot klassiekers uit de wereld literatuur. Bij de stand was Geronimo zelf ook aanwezig en kon je een boek laten signeren (uiteraard kochten de jongens er één). Daan had wel de indruk dat het geen echte muis was, maar dat het een man was die in een muizenpak rondliep! Nu heeft Daan mij afgelopen weken ook verteld dat Sinterklaas niet bestaat en dat het een verklede kerel in een jurk is, dus ik geloof er niet zo veel van, maar hij was er stellig van overtuigd :-). In ieder geval hebben de jongens zich uitstekend vermaakt en zijn ze nu bezig het gekochte boek te verslinden. Wel zo handig dat Daan nu al heel goed zelf kan lezen, want dat betekent dat hij er ook regelmatig voor gaat zitten om stukken voor Jeroen voor te lezen, scheelt papa en mama weer. Hoewel, ik wil eigenlijk ook altijd weten hoe het afloopt...:-).

Stroomstoring

Gisterochtend om half negen was er een noodschreeuw bij ons uit de woonkamer. Daan en Jeroen kwamen zachtjes melden dat de TV ermee opgehouden was. Dus papa naar beneden. Na enig onderzoek bleek dat sommige delen in het huis nog prima functioneerde, maar op sommige plekken was geen stroom meer. Nou, dat kan niet aan het energie bedrijf liggen, want het meeste doet het nog. Na afstemming met de elektricien eerst naar de stoppen gekeken. Dat was geen probleem. Toen op zoek naar de hoofdstoppen. Dat was een zoektocht in de meterkast met het doorknippen van verzegelingen, maar uiteindelijk waren ze gevonden. Maar verdraaid, dat bleek ook niet het probleem te zijn, twee stoppen deden het prima, maar 1 vertikte het. Dus toch maar met Eneco gebeld en wat blijkt....er was toch een stroomstoring in de Dubbele Buurt (waar wij in Halfweg wonen). In de loop van de dag kwam er 1 wagen van Eneco, toen twee, toen drie, toen een graafmachine, toen een aantal mannen met scheppen en zo ging het maar door. Het duurde ongeveer 4 uur totdat het lek boven was, één van de drie stroomkabels was doorgebrand, maar om die boven de grond te krijgen moet de slootkant bij ons huis goed omgeploegd worden en zelfs een stuk cement weggebroken worden. Om 18.00 uur was het euvel uiteindelijk verholpen en hadden we (naast een ontdooide vriezer) weer stroom.

De Nederlanden, deel 2

Drie weken geleden heb ik samen met René uitstekend gedineerd bij De Nederlanden. De recensie daarvan is terug te lezen eerder in het blog (eenvoudig te vinden door de zoekfunctie rechtsbovenin te gebruiken). Maar je wilt zo een ervaring natuurlijk nog een keer laten bekrachtigen, dus gingen zaterdag Ans en ik naar de Nederlanden. De aankomst was wel even wat anders dan vorige keer, toen het lekker rustig buiten was. Nu was er een receptie van een bruiloft gaande. Zag er op zich erg gezellig uit, maar het maakte enerzijds het parkeren wat lastiger (wat overigens bleek later door prima service via Caroline Berends opgelost kan worden, omdat ze valet parking kan regelen), maar met name waren enkele gasten erg aan hun plek gehecht, dus van even 10 centimeter opzij gaan om Ans en mij erdoor te laten hadden ze niet gehoord. Je denkt dan toch, een beetje beleefdheid kost niets en je doet er een ander een groot plezier mee, maar kennelijk was dat voor sommigen een brug te ver. Na ons door de menigte heen geworsteld te hebben was het een verademing. Binnen was het op en rustige manier gezellig en de eerste die we tegen kwamen was Caroline Berends, die mij nog herkende van het vorige bezoek. Dat zijn de attenties die blijven hangen. Dat gold ook voor patron cuisinier Wilco Berends, overigens. We werden naar onze tafels gebracht (met een bijzonder mooi uitzicht op de Vecht) door sommelier Martijn Verkerk die Ans de gehele avond van een uitstekende keus van wijnen voorzag. Wat ik erg waardeerde is dat bij de keuze van de spijzen Wilco het voorstel deed om, net als vorige keer, het menu naar 8 gangen op te rekken en dat hij ervoor gezorgd heeft dat ik GEEN ENKELE gang dubbel heb gehad t.o.v. drie weken geleden. Inhoudelijk natuurlijk helemaal goed, maar ook de attentie om dat allemaal te onthouden zijn precies de dingen die een van een uitstekend restaurant een TOP restaurant maken. Zeker als je daar ook de uitstekende prestatie van de overige leden van de blauw zwarte brigade aan toevoegt, dan kan de avond gewoon niet meer kapot!!

Het is moeilijk om de echte toppers uit het menu te halen, maar vooruit ik ga toch een poging doen. De drie topstukken vond ik de kabeljauw met langoustine, de bereiding van tonijn op drie verschillende wijzen (waarbij de tonijn bonbon met zoete komkommer hemels was) en de anjou duif als "hoofdgerecht" (als dat bij 8 gangen er is :-)). Maar ja, wat zeker ook niet onvernoemd mag blijven is de kaas selectie die door Martijn geserveerd werd (met een speciale vermelding van de Somer Himu, een kaas die in een grot gerijpt wordt om daar de blauwader te krijgen) en de souffle die tijdens het dessert geserveerd werd door Wilco (deze kwam gelukkig WEL terug !!!).  En ja, ik kan ze zelf niet proeven, maar Ans was zeer gecharmeerd van met name de Oostenrijkse en Hongaarse wijnen die Martijn deze avond schonk. Al met al kan ik niet anders zeggen dan dat het wederom een topavond was. Wederom een dikke "thumbs up" en een aanrader voor iedereen die een heerlijke culinaire avond wil beleven met een bijzonder grote gastvrijheid!

CD Review: Runnin Wild van Airbourne

Een flinke tijd geleden dat we een cd review gehad hebben (eigenlijk raar dat ik het nog een CD review noem, maar a la). Er staat nog genoeg op de planning, maar om de één of andere reden komt het er niet genoeg van om het te schrijven. Maar deze keer dus wel. Ik ga het niet hebben over een gouwe ouwe, maar een jonge band, maar wel één die op het punt staat de fakkel van een klassieker over te nemen. Ik heb het over Airbourne. Dit kwartet aardige jongens komt uit Warnrnambool, Australia hebben maar één groot voorbeeld en dat kun je horen ook. En dat voorbeeld is, hoe raad je het, AC/DC. Tot nu toe heeft Airbourne maar één plaat uit, te weten Runnin Wild, maar dat is dan ook gelijk een klassieker. Doe je oegen dicht, luister goed en je waant je in 1978, waar je Bon Scott zijn kunsten hoort vertonen. Dezelfde vette riffs van de gitaren hoor je ook terug komen. Een andere overeenkomst is overigens dat, net als bij AC/DC, de band is opgericht door twee broers, namelijk Joel en Ryan O'Keeffe (net zoals de broers Young van AC/DC). Tja, wat moet ik er verder over zeggen. Als je van AC/DC houdt, dan hou je ook van Airbourne. Punt. Het is klassieke hardrock, die je lekker mee kunt brullen en waar je verkeersboetes voor te hard rijden van gaat krijgen (ik heb praktijk ervaring). Het bekendste nummer is "too much too youg too fast", dat een top 20 notering behaalde in de VS, maar met name ook populair werd, doordat het in de set muziek zat van de spinning en RPM lessen van Les Mills! Dus naast autorijden ga je er ook heel hard van fietsen! Mijn mening: 9,5 uit 10, je moet altijd iets hebben om naar te streven!

Nieuwe brievenbus

Vandaag heb ik een security maatregel uit laten voeren. Velen denken nu gelijk aan firewalls en https protocollen, maar niets van dit alles. Veel beveiliging begint veel laag bij de grondser. Het blijkt namelijk dat er vaak gefraudeerd wordt simpelweg omdat post uit de brievenbus gestolen wordt en de daders dan een soort “id-roof” doen. Nu had ik bij onze hoofdingang (wat eigenlijk de ingang is die ik zelden gebruik, maar je hebt je maar aan de tekening van het bestemmingsplan te houden…J), een prachtige groene brievenbus staan. Lekker van plastic, lelijk als de nacht en niet vergrendelbaar. Deze combinatie sprak niet aan, want het is meerdere malen voorgekomen dat ik gewoon een paar jochies voorbij zag lopen om vervolgens even te stoppen om even een kijkje in mijn post te nemen. Nou helpt een schot hagel altijd wel om het jonge gespuis van het erf af te krijgen, maar dat moet toch makkelijker kunnen!

De oplossing: een nieuwe brievenbus die op slot kan. En als we dan toch bezig zijn, ook eentje die even een stukje meer esthetisch verantwoord is. Na een lange speurtocht vinden we een fraaie zwarte, waarvan de binnenkant ook nog n hoogte verstelbaar is. Heel makkelijk als je op vakantie gaat, je zet de bodem wat lager en er kan aanzienlijk meer post in! Vandaag werd de brievenbus afgeleverd en voor de somma van 20 Euro werd hij ook nog eens even keurig waterpas geïnstalleerd. Deden ze toch snel een uur of twee over, ik kan het er niet voor doen. Vanaf vandaag staat de nieuwe brievenbus dus te blinken voor onze ingang, en ik heb al heel wat teleurgesteld kijkende plaatselijk jeugd voorbij zien schuiven! Nu alleen opletten dat er op oudejaarsavond geen vuurwerk in terecht komt.

Een magnifiek resultaat!!!

Op het  blog schrijf ik niet veel over mijn directe werk. Maar deze keer moet ik er toch iets over vertellen. Vandaag hebben we namelijke een bijzonder project afgerond. Met de implementatie van het kunnen verkopen van spaarrekeningen via internet waarbij dit ook direct aan Siebel gekoppeld wordt, is een erg intensief en innovatief project in de laatste fase van nazorg en evaluatie beland. Het is een project waar veel van de volgers van dit blog bekend mee zijn en ook aan hebben meegewerkt. Het begon voor mij in oktober 2007 met de zijdelingse betrokkenheid bij een proof of concept mbt de internet architectuur en heeft uitgemond in gewijzigde content management systemen, nieuwe navigatie en look & feel van de site, volledig nieuwe infrastructuur, een internet framework op basis waarvan sneller applicaties te ontwikkelen zijn, nieuwe portlets, mogelijkheden tot gedifferentieerd en gelokaliseerd nieuws via de site te brengen en nu dus ook verkoop op internet zonder dat klanten nog fysiek handtekeningen te hoeven zetten. Een bijzonder mooi traject, waar ik echt heel erg trots op ben om dat van nagenoeg het begin tot nu de afronding meegemaakt te mogen hebben. Iedereen die hieraan zo hard heeft meegeholpen super bedankt!! Ik moet eigenlijk geen namen noemen, want dat zijn er teveel om op te noemen en ik doe mensen tekort die ik niet noem, maar wel speciale credits voor Vincent, Geert Jan en Wicher die er echt vanaf het allereerste begin bij betrokken zijn geweest. Ik ben er heel erg trots op dat we dit nu hebben staan!!! Ik ga er vanavond gewoon nog even van nagenieten. En weet je wat: morgen ook nog!!!

Weer bij Vermeer

Gisteren was het een bijzondere dag. Na een dag buffelen had ik 's avonds een diner n.a.v. het vertrek van Margreet Oostenbrink.  Helaas kon ik niet bij haar afscheid van Rabobank zijn enkele weken geleden bij the old dutch. Ik zeg: iedere gelegenheid is er één om naar Vermeer te gaan. Het was er wat drukker dan de paar laatste keren dat ik er geweest was, wat de sfeer wel wat verhoogde. De zwart - witte brigade was zoals vanouds weer helemaal top. Onder leiding van Niek werden we uitstekend en gastvrij bediend door Erwin, Simon en Fabienne. Chris Naylor had afgelopen zaterdag de nieuwe kaart geïntroduceerd dus ik was er helemaal klaar voor om het nieuwe menu te nemen, maar dat paste helaas niet. We moesten het dus stellen met een vijf gangen diner (het is behelpen, maar het is niet anders, oh ja, en er waren natuurlijk ook nog drie amuses en friandise, dus we gingen niet met honger naar huis). We begonnen met een Sint Jacobsmossel met spitskool en druiven in een ansjovis boullion, daarna een zeeduivel meunierre met kokkels, paddenstoelen en  Gnocci's en als hoofdgerecht een Runderhaas Rossini met eendenlever op krokant brood en wilde truffel 9en friet van kikkererwten, gaaf!). Als dessert een selectie van kazen en aardbeien met merange en rode paprika en aardbeien sorbetijs. Om je vingers bij af te likken, Chris Naylor (chef de cuisine) en John Scobby (de chef patisserie) hebben er wederom een uitstekend geheel van gemaakt. Margreet kon gelukkig ook nog genieten van het wijnarrangement dat door Simon Veldman weer prachtig samengesteld was. Ik heb een briljante avond gehad, de kaart en wijnen zijn weer helemaal nieuw (met wel de signature dish van de groenten cassarole die terug kwam, maar die is ook zo goed dat je die niet kan missen), dus het is meer dan de moeite waard om hier snel van te gaan genieten.